maelstromb:

Bu aralar kafamda deli sorular var…

Bazı durumlar geliyor önüme ve 1-2 boyunca onları düşünüp, nasıl farklı şekillere girebilirdik diye düşünüyorum hep. Biliyorum zamanı geri alıp mucize yaratamıyoruz ama yine de gözümden kaçırıp, edinebileceğim onca tecrübeyi resmen dikkatsizlik sebebiyle kaybediyorum… bu cidden çok üzücü ama aynı zamanda da göz açıcı bir tecrübe.

Örneğin; Cumartesi günü ilk direksiyon sınavıma girdim… babam evden çıkmadan önce “Botlarını değiştir, onunla kavramayı hissedemezsin” dedi, değiştirmedim. Daha sonra komisyondaki kadınlardan biri “Önceden arabaya bin bence, ayağını alıştır” dedi, ona da “hayır, gerek yok” dedim… Peki ne oldu? Arabayı çalıştırdım, her şeyi doğru, düzgün ve ağır yaptım fakat ayağım kaydı ve araba stop etti. Doğal olarak yanımdaki komisyon üyesi (şansıma edeyim bu ayrı bir mesele) “Sınavın başlamadan bitti” dedi. Adama tabii ki; “Lütfen, ayağım kaydı” zart zurt dedim ama dinlemedi. Böylece 2 haftam daha gitti ve sınava bir daha girmek zorundayım. Güvenim zedelendi ve kendime olan inancım düştü… Bu kadar abartılacak bir şey yok ama işte insan o kadar çalışıp, emin olduğu şeyi yapamayınca ister istemez kendini suçlamaya ve şüphe etmeye başlıyor. Dünyanın sonu mu? Değil ama kendine yedirememe gibi bir durum oluştu bende. 

Üzülüyorum ama elimden artık bir şey gelmiyor, keşke adam düzgün biri olsaydı da “Bir daha dene” deseydi ama değildi ve hayatımın 2 haftasını çalmış oldu. 

Yapmak istediğim çok şey var, dinlemek istediğim sayısız müzik, oynamak istediğim sayısız oyun. Zamanlama yapamıyorum, planlama yapıyormuş gibi gözüküyorum ama onu da yapamıyorum. 

Belki…

Belki hayatımın bir noktasında farklı bir deneyim yaşasaydım ya da etrafımdakilere daha dikkat etseydim… farklı şeyler yazıyor olacaktım. Olduğum insandan memnuniyetsiz değilim ama farklısı nasıl olurdu diye de düşünmeden edemiyorum.